2 jaar geleden..

 Toen ik een blog schreef over de battle met mijn depressie. We zijn nu 2 jaar verder en ik had nooit gedacht dat ik ooit dit punt zou bereiken. 

 gelukkig zijn met jezelf, jezelf op 1 kunnen zetten. Dit zijn de eerste stappen naar een gelukkiger leven. Accepteren wie je bent, wat je kwaliteiten zijn, maar ook wat je zwakke punten zijn. 

 Er zijn zeker dagen waarin ik graag denk aan de dood. Wat als.. wie zou er huilen....
Een depressie en de suicidaliteit zullen nooit weggaan. Ik heb ze in een la gestopt met een dik ketting slot erop.

 In mijn depressie was ik altijd afhankelijk van anderen. Mijn claimerige gedrag zorgde voor onstabiele en toxische relaties en vriendschappen. Iedereen liep bij mij vandaan en dit maakte alles onbewust erger. Vol emoties; woede, verdriet, pijn.

Ik vrees dat ik je nooit zou kunnen uitleggen hoe het voelt om maar een verlangen te hebben en dat is naar de dood. Die ene wens.. maar toch de kille gedachten die ergens je angstig maken. Doet doodgaan pijn? Waar ga ik heen? Is god wel echt als ik dit allemaal voel?

Dit waren standaard vragen, die tenslotte elke minuut van de dag door mijn hoofd spoken. Je ziel word moe, je wil niet meer. Je ziet die pillen en je neemt ze in.. Toen kwam de ambulance..
Kutzooi!! Dacht ik dan. De zoveelste poging tot ontsnapping en deze was weer mislukt.

 13 December 2018. Die voelde mij als mijn laatste dag, tevens ook een keerpunt waar ik besloot keihard te gaan vechten in mijn depressie.

Mijn toemalige relatie was verbroken. Ik was verliefd geworden op een ander, en had dit natuurlijk niet toegegeven. Ik? verliefd op iemand anders? Dat kon in mijn hoofd niet.
Mijn ex was de enige die ik had in het leven, vrienden kende ik niet echt en sociaal zijn was er niet.

Mijn depressie, het heeft me meer kapot gemaakt dan mij ooit lief is. Mijn toenmalige vriendin had het hier erg moeilijk mee en heb haar zeker veel verdriet gedaan.
Boos worden, als ze me geen aandacht gaf. Huilen als ze niet oppakte, om vervolgens 8 keer te bellen totdat ze oppakte.
Wanneer ik me niet goed voelde op een verjaardag van haar vriendinnen, dan net zolang drammen tot we naar huis fietste, en vervolgens ruzie maakten.
Leuk he? Depressies! Ze noemen het ook wel een zwarte hond, die dan je gedachten overneemt.

13 December. De dag des doods.. Ik wilde niet meer leven. Mijn toenmalige, waarvan ik dacht, beste vriend reageerde even niet op appjes. Niemand om even te spreken. Ik liep naar de trein.. Ik wilde echt!! Totdat een goede vriendin de politie belde. Ik zou weer in crisis moeten. Maar nee. Ik wilde leven. Ik wilde een doel vinden om te leven. Sterk worden. Vechten!! Ik ga iedereen het tegendeel bewijzen van wat ik kan zijn en wil zijn. Van wat ik ben. Zonder crisis, zonder GGZ. zonder wie dan ook!!

Een dag later.. Ik ging een nieuw iets met iemand anders in. Alhoewel dit nooit een echt serieus iets is geweest, heeft mijn depressie hier ook veel mee bemoeit. Claimen, boos worden, ruzie zoeken..

Een jaar lang dit volhouden als een groot knipperlicht, werkt zeker niet mee voor je gevoel. Ik was echt gebroken. Deze connectie heeft me zeker omhoog geholpen. Ik  voelde me geliefd, ik kreeg èchte oprechte aandacht. Iemand maakte tijd vrij voor me, kon me troosten als ik het nodig had. Zie je wel dat ik het kon???
Soms is het beter dat als iets enorm toxisch is, het los te laten. Loslaten is ook een houvast.

Maarja, Veel ruzies, veel gedoe, veel onbegrip. Dit kon ik misschien niet alleen. Ik was sterk, voelde me iets gelukkiger. Ik was omhoog geholpen, wist hoe het voelde om ècht van iemand te houden. Alleen was ik verslaafd aan "van iemand houden." Ik was zò bang om dan weer verlaten te worden. Weer alleen te zijn. Ik wilde die kick behouden. Dat gevoel behouden, niet wetende dat mijn claimende gedrag, en dat de persoon elke keer naar mij terugkwam als een magneet. Een groot spel met welles nietes. Loslaten is ook een houvast.

 Nu zijn we weer bijna een jaar verder. Ik wilde mezelf begrijpen. Hoe kan ik een ander begrijpen, als ik mezelf niet begrijp? Hoe kon iemand van mij houden, als ik niet van mezelf hield?
Hoe kon ik een vriendschap, een relatie of wat dan ook aangaan, als dit eindigde in een enorme verlatingsangst?

Ik wist het. Ik had antwoord nodig op deze vragen. Ik wilde antwoord op deze vragen. 

Inmiddels zijn mijn vragen beantwoord. Je hebt alleen jezelf. Je moet gelukkig zijn met jezelf. Je zal je eigen nooit verlaten en hebt meer overlevingskracht dan je denkt. Je bent mooi, bijzonder. sterk. Niemand anders zal dit zo oprecht zeggen als jijzelf. Houd van jezelf. Leef voor jezelf.

 Als jij deze woorden uitstraalt, ziet de wereld dit. Je hebt vriendschappen, krijgt relaties en maakt ze uit, ook deze leer je van om jezelf te blijven ontwikkelen om je beste jij te worden.

Leef voor jezelf. Kijk naar wat je hebt. Jij bent het gelukkigste van allemaal!

Ik kan nu met 90% zeggen dat ik mijn depressie heb overwonnen. Wil je uit mijn leven gaan? Go ahead. Wil je er voor mij zijn en een vriendschap opbouwen? Je bent van harte welkom in mijn leven. Maar kom niet hele tijd terug, je blokkeert mijn deur voor nieuwe kansen. Ik leef voor mezelf. Ik kan eindelijk genieten van dingen. De vogels die fluiten, de maan die schijnt, mijn neefjes die spelen. Ik leef voor mezelf, en ben hierdoor gelukkiger dan ooit. Er is maar een iemand zoals ik en ik leef mijn beste versie.